BUURTGENOOT | 𝗪𝗮𝘁. 𝗘𝗲𝗻. 𝗔𝘃𝗼𝗻𝘁𝘂𝘂𝗿.

Wat een week. Vorige week zaterdag was het dan eindelijk zover. Na een aanloop van bijna 2 jaar, honderden uren intensieve training in het zwembad en tientallen kilometers in open water stond ik klaar op de steiger in Stavoren met coach Nicky Koopmans en schippers Eva Koning en Daan voor de laatste briefing: “…de weersomstandigheden vandaag maken de oversteek uitdagend tot onmogelijk…”. Toch krijgen we groen licht en om 7 uur spring ik het Ijsselmeer in. Het water is fris, en als ik voorbij de havenhoofden zwem begint het water flink te deinen. Ik ben voorbereid: voor de kust ligt de vaargeul en daarachter het Vrouwenzand. De eerste 2km zullen voelen als een wasmachine, daarna zal het water wat rustiger worden. Een uurtje afzien, that’s all…

Ik heb geen besef van tijd anders dan de verzuring in mijn armen, als de boot opeens sneller gaat varen en mijn coach aanwijzing geeft dat ik langzij moet komen wordt ik een beetje boos: “Hoezo? Jullie gaan opeens harder, wat verwacht je van mij dan?”. Ik zet aan, en weet weer langszij te komen, maar het nieuwe tempo kost veel energie. Als de boot even later weer versnelt en ik het teken krijg om uit het water te komen voel ik in eerste instantie opluchting: ik ben moe, maar wil ook verder!

“Je zit op de helft, maar we verlijeren teveel, Jeroen” de wind is aangetrokken tot windkracht 6 en de bui waar we nu in zitten doet er nog een schepje bovenop: in de boot voel ik nog erger hoe heftig de golven zijn. Tegenover me tref ik een kotsende official van de KNZB en mijn misselijkheid neemt ook toe.

Ik wordt ingepakt in een warme zeiljas en hoor nog net het bericht via de marifoon: “Alle zwemmers moeten het water uit, we staken de tocht”. Dan val ik in slaap.

Een uur later en in de luwte van het land mogen we weer het water in om de laatste 2 kilometer te zwemmen om alsnog heroïsch de haven van Medemblik binnen te zwemmen. Vanaf de kade hoor ik gejoel, van wie precies kan ik niet zien, maar als ik de kade opstap zie ik Jonah lachen in Sanne’s armen en allemaal trotse gezichten van familie en vrienden. Bij de vraag “hoe voel je je?” antwoord ik: “90% trots, 10% teleurgesteld”. En dat is ook echt wat ik op dat moment voel: we hebben €130.000 opgehaald voor de Swim4Brains en 11km in deze omstandigheden staat gelijk aan een volledige Ijsselmeer-oversteek.

𝗧𝗼𝘁 𝗶𝗸 𝘇𝗼𝗻𝗱𝗮𝗴 𝘄𝗮𝗸𝗸𝗲𝗿 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁.

Er knaagt iets en het is niet alleen de spierpijn. Ik stuur mijn coach een appje:

“Even een kattenbelletje: donderdag is er weinig wind” Binnen een minuut krijg ik 2 woorden terug: “Ik kan”. Eva belt: “Jeroen, hoe gaat het? Weet dat als je het nog een keer wil proberen, wij met je mee willen denken”. Sanne kijkt begripvol. O, shit… Gaan we dit echt doen? Na meerdere belletjes over mijn fysieke en mentale gesteldheid, planning en 100x het weerbericht checken vind ik mezelf woensdagavond weer in Stavoren. Dit keer geen briefings, pep talks of uitgebreide whatsapp groepen: deze is voor mijn ego. De schaafwonden van zaterdag zijn nog vers, wat het plakken van fysiotape voor het slapen gaan vergemakkelijkt.

Nog een voeding erin en opeens knalt de kramp in mijn rechter kuit. Ik grijp het touw dat aan de boot hangt voor dit soort gevallen en hang ondersteboven om mijn voet tegen de reling te drukken. Het werkt niet. Ik worstel naar de zwemtrap en krijg een shot augurkensap en een magnesiumpil. Wat precies helpt weet ik niet, maar ik kan weer door. Stoïcijns gooi ik mijn armen voor me uit, en nog een keer…

Halverwege het Ijsselmeer ligt een grote rode boei. Ik weet dat we daar langs varen en schreeuw naar Nicky: “Als ik die verrekte boei nu niet zie wordt ik gek”. Nicky wijst. Dat geeft een boost, maar die verdwijnt snel als ik me besef dat ik dus nog zeker 4,5 uur moet zwemmen. Mijn schouders staan in de fik en mijn linkerheup geeft gemene steken.

“𝘋𝘢𝘵 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘯𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘳𝘦𝘥𝘥𝘦𝘯. 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘢𝘳𝘮𝘦𝘯 𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘧𝘺𝘴𝘪𝘦𝘬 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯”
“𝘞𝘢𝘵 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘬 𝘯𝘶 𝘰𝘱𝘨𝘦𝘦𝘧? 𝘑𝘢, 𝘥𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵 𝘥𝘢𝘯 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘨𝘰𝘦𝘥, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘢𝘢𝘭 𝘪𝘬 𝘥𝘦 𝘳𝘦𝘴𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯”
“𝘈𝘭𝘴 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘭 𝘳𝘦𝘥 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘑𝘰𝘯𝘢𝘩 𝘸𝘦𝘭 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘧 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘢𝘭 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘦𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘳”
“𝘔𝘪𝘴𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘦𝘭𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘴 𝘸𝘦𝘭 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯”

De pijn in mijn heup wordt erger.

“𝘞𝘢𝘵 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘬 𝘴𝘵𝘳𝘢𝘬𝘴 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘢𝘥𝘦 𝘦𝘳𝘢𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘣 𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘬𝘢𝘯 𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯?”
“𝘏é, 𝘷𝘰𝘭𝘨𝘦𝘯𝘴 𝘮𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘻𝘦 𝘸𝘢𝘳𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘦𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘣𝘰𝘰𝘳𝘥, 𝘭𝘦𝘬𝘬𝘦𝘳”

Nicky houdt het whiteboard omhoog: “Er wordt geklapt vanaf de tweemaster”. Ik zie en hoor niks, maar zij lijkt het onwijs naar haar zin te hebben. Ik tel nog een keer tot 1500 en dan zijn er weer een paar kilometer achter de rug.

“Klaar om de appgroep te laten ontploffen?” Ik heb met Nicky vooraf afgesproken dat we 5km voor Medemblik iedereen pas zouden vertellen over mijn tweede poging. Het idee was dat ik dan wel zeker wist dat ik het zou halen. Nu ben ik daar alles behalve zeker van. Mijn linkerbeen doet het al een paar kilometer niet en ik voel dat mijn rug openligt. Een rauwe grom is het enige dat ik kan uitbrengen. Tijdens het zwemmen besluit ik echter dat ik het nu toch echt niet meer kan opgeven, en dat als dat de conclusie is ik beter nog wat harder kan zwemmen, want dan ben ik eerder.

Gevoelsmatig gaat het dan opeens snel: ik zie Medemblik (in de verte), krijg mijn laatste voeding en voor ik het weet zwem ik tussen de havenhoofden door en zet met mijn allerlaatste energie nog een eindsprintje in. Na 300 meter borstcrawl door de haven eindigt mijn Ijsselmeeroversteek als ik na 8 uur en 49 minuten zwemmen de officiële kadewand aan tik.

𝗪𝗮𝘁. 𝗘𝗲𝗻. 𝗔𝘃𝗼𝗻𝘁𝘂𝘂𝗿.

Epiloog: de heup had een kleine week nodig om te herstellen, mijn nek heeft 4 dagen vastgezeten in de x-as (omhoog kijken was geen optie) en mijn schouders herstelden vrij snel.

De euforie, trots en dankbaarheid voor alle support zullen – net als de schuurplekken op mijn rug – waarschijnlijk een blijvende herinnering worden aan mijn oversteek.